« يقول [ ( اللَّه « 1 » ) ] يا معشر العلماء ما ظنّكم بربّكم فيقولون « 2 » ظنّنا أن ترحمنا و تغفر « 3 » لنا ، فيقول إنّى « 4 » قد فعلت ، إنّى استودعتكم حكمتي لا لشرّ أردت « 5 » بكم بل لخير أردت « 6 » بكم ادخلوا « 7 » جنّتى برحمتى » . مىفرمايد : واى « 8 » بر آن كس - كى از علم سخن شنوذ ، و علم را طلب نكند ، - جگونه با جاهلانش حشر كنند بسوى آتش دوزخ ، علم را طلب كنيد ، و بياموزيد ، و مگوئيد « 9 » ترسيم كى بياموزيم ، و بذان كار نكنيم ، بل كى گوئيد « 10 » اوميذ « 11 » داريم كى بياموزيم ، و بذان كار كنيم . - و علم از بهر صاحب علم شفاعت كند ، و حقّ است بر خداى تعالى - كى او را از عذاب خزى خود ايمن گرداند ، حقّ تعالى گويذ : اى گروه عالمان بخداى شما جه گمان داريد ؟ گويند گمان آن داريم - كى ما را رحمت كند ، و گناهان ما را بيامرزد « 12 » ، گويذ من اين كردم ، - من حكمت را در شما وديعت نهاذم - نه از بهر شرّى كى بشما خواستم ، بل كى از بهر خيرى كى بشما خواستم ، در شويد در بهشت من - برحمت من . و امّا از زبور در آنجا آمذه است كى : يا داود اذا « 13 » رأيت عاقلا فكن له خادما ، قل لأحبار بني اسرائيل : حابّوا الاتقياء « 14 » ، فان

--> ( 1 ) - ان اللَّه تعالى يقول يوم القيمة ( در همهء مآخذ نامبرده ) . ( 2 ) - يقولون - ( تفسير كبير ) . ( 3 ) - يرحمنا و يغفر - م - ط - ه - تفسير كبير - الجواهر . ( 4 ) - فانّى ( - تفسير كبير - شرح كافى . - بى : انّى - محجّه ، ) . ( 5 ) - اردته ( در همهء مآخذ ) . ( 6 ) - اردته ( در همهء مآخذ ) . ( 7 ) - فادخلوا فى صالح عبادى الى - ( در همهء مآخذ ) . ( 8 ) - كه واى - م - ه . ( 9 ) - مگوئيد كه - م - ه . ( 10 ) - بگوئيد - م - ط . ( 11 ) - اميد . ( 12 ) - بيامرزد و - م . ( 13 ) - الّا - اصل . ( 14 ) - كذا فى النّسخ الثلث ولى در مآخذ ديگر است : حادثوا من الناس الاتقياء الخ و همچنين : « فحادثوا » در هر دو موضع ديگر رجوع كنيد به ( الجواهر السّنيّه ص 77 - تفسير كبير ص 404 - تفسير صدر الدين و - شرح كافى همو - و محجة البيضاء - و آداب شهيد ثانى و غيرها ) .